ШТО ВЫ ЧЫТАЕЦЕ НА ТВАРАХ?
Ня ўсе моршчаць лоб, “каб не выдзяляцца”
Апошнім часам, асабліва калі ў мяне з раніцы кепскі настрой, прызвычаіўся заходзіць у Жывы Журнал (ЖЖ) у інтэрнэце, на minsk_by. Не скажу, каб пасьля гэтага настрой адразу паляпшаўся – часам бывае і наадварот. У ЖЖ хапае рознага народу. Сустракаюцца і звычайныя хамы. Але вось патрапілася днямі апытаньне на тэму: што вы чытаеце на тварах людзей на вуліцы? Мне яно падалося забаўным, і я вырашыў пазнаёміць зь некаторымі адказамі чытачоў “Свабоды”.
Адразу хацеў быў перакласьці ўсе на беларускую мову, але потым вырашыў – хай будзе так, як у арыгінале. Праўда, сынтаксыс і яўныя апіскі дзе-нідзе давялося паправіць.
Свой варыянт адказу на пытаньне прапануе dimabest (тут і далей нік-нэймы, то бок, імёны блогераў – М.П.): “Я занят, не трогайте меня”.
А frutta666 прыводзіць ілюстрацыю: “В Европе идет красивая девушка по улице: каблучки, прическа, … — всё супер. У нее настроение отличное, все улыбаются, смотря на нее/ей в след. На лице у этой девушки светится: “Какая же я красивая!”
В Минске идет красивая девушка, тоненькая, нежная: походка, фигура, одежда – все супер. Настроение отличное. Но на лице написано: “Какие ж вы все уроды!”.
Тonika_live: “Многие спят, но с открытыми глазами, в отключке. Отсутствие живого интереса в глазах, негативизм, усталость, равнодушие… Мало люди улыбаются (особенно зимой)”.
Parallelka раіць менчукам праехацца ў маскоўскім мэтро: “Думаю, глаз не увидите — локти, спины, затылки. В лучшем случае”.
Malenki_anel: “Умиротворение. Доброжелательность. Отрешённость”.
Рarallelka: “Да, да, почти согласна. Одно точно — люди иные, проще, добрее, чем в Москве”.
Miram спрабуе ўдакладніць: “А ваш горад – гэта які?” Але пытаньне застаецца без адказу.
У аўтара пад нікам Сomediantkа не хапае словаў: “Ммм… Пустота, серость, тусклость.
Я не говорю,что все плохие. Нет. Но из каждодневного опыта наблюдения – только эти слова приходят на ум”.
Аngry_elf: “Так большинство и ходит — глядя в пустоту серым лицом”.
Рarallelka: “А вы с каким ходите?”
Angry_elf: “Не знаю, зеркала у меня с собой нету”.
Kinkymalinky: “Меня здесь нет, не смотрите на меня так, мерзкие людишки! Как я устал(а)”. Всё чаще начинаю видеть улыбчивых людей, что не может не радовать. Самому даже веселей и светлей от их улыбок становится”.
Blednotik: “Намагаюся вычытваць пазытыўныя выразы. Але збольшага трапляю на cкаванасьць побач з адчужанасьцю”.
Сhris_gomel: “Нецэнзурнае хіба што толькі…”
Katokdima: “Озабоченность своими проблемами, раздумия. Иногда улыпко светиццо”.
Parallelka: “Вот, и я о том же”.
Witaminych: “Па-рознаму… Часьцей заклапочанасьць, адчужанасьць, праблемы.
Але трапляюцца і пазытыўныя твары”.
Dobry_guzik: “Мой знаёмы з Англіі кажа, што калі спускаецца ў наша мэтро, адмыслова зморшчвае лоб. Каб не выдзяляцца. А я еду з Курасоўшчыны грамадзкім транспартам. І часам прымушаю сябе шукаць нармальныя твары і вочы. Бо ня можа ж быць, каб такіх не было! І не знаходжу…”
Sanders_ru: “В Минске: люди скромно одеты, доброжелательные, лица добрые. В Киеве: люди хорошо одеты, но более напряженные. В Москве: город контрастов, но все или злые или гости из Средней Азии”.
Fitqkatel робіць нечаканае адкрыцьцё: “Правильно сказал, то что у наших лица добрее, чем в России, это факт. Но мы нечто среднее между европейцами и русскими”.
Tururum: “Абыякавасьць … Але асабліва прыемна бачыць калі-нікалі сьлед усьмешкі. Ёсьць яшчэ людзі”.
Камэнтаваць тут, уласна кажучы, няма чаго. Хіба што пагадзіцца з Турурумам. Але вось яшчэ што – калі глядзець на іншых адчужана, абыякава ці ўвесь час зморшчваць лоб, дык і табе ў адказ, хутчэй за ўсё, будуць моршчыцца. А калі ўсьміхнуцца – ёсьць шанец таксама пабачыць усьмешку. Тут ёсць эфэкт люстэрка. І ён тычыцца абсалютна ўсіх, незалежна ад узросту, палітычных перакананьняў і ўмоваў надвор’я.